Tranen doen de sterren nog meer sprankelen,
geven net dat tikkeltje meer glans aan de oneindigheid.
De weg die vroeger zo klein leek,
is nu iets waar nooit een einde aan lijkt te komen.
Ik word opgegeten door het stof die in mijn gezicht omhoog waait,
waardoor mijn doel, jij, nooit dichterbij lijkt te komen.
Ik zie je niet meer door de verstikkende wolken,
en kan alleen maar denken aan wat nu eigenlijk het goede pad is.
Of ik goed op weg ben weet ik niet,
maar iets in mij weet dat het niets meer uitmaakt.
Ik geef mijn eindeloze hoop eindelijk op,
hier stopt het.