Woorden schieten tekort
op momenten dat ze nodig zijn.
Hier sta ik dan, met mijn mond
vol tanden, te staren naar een foto
aan de muur.
Mijn handen reiken, maar voelen niets.
De leegte drukt, en zorgt voor nog meer
tranen op mijn gezicht.
Luister naar mijn hart die tikt, enkel
en alleen zodat jij het zou horen.
De stilte breekt niet, maar ik voel jouw
aanwezigheid, en meer heb ik niet nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.