En opnieuw stromen de tranen over mijn gezicht, niet wetend welk gevoel eerst los te laten. Verwarring en paniek in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik ze niet eens kan proberen tegen te houden. Alles is chaos en het lijkt alsof mijn hele wereld in de komende minuten zal instorten. Een zwart gaat waar niemand uit kan ontsnappen, hoe sterk men ook mag zijn. Kracht is vereist. Een kracht waarover geen enkel menselijk wezen continu kan beschikken. Maar het leven is niet dom. Het enige wat het wil bereiken is ons sterk maken, op de lelijkste manier ooit. Op het moment dat je niet over voldoende kracht beschikt slaat het zijn slag, de ultieme test. Slaag je; dan mag je verdergaan. Slaag je niet; dan is het over. Game over, figuurlijk, want het leven is geen spel. De realiteit is hard en zwaar, en oh zo kwetsend. Maar je moet erdoor, maakt niet uit hoe. Je moet je zo vaak bewijzen, om nooit iets in de plaats te krijgen. De pijn blijft komen, en mijn tranen lossen het niet op, maken het zelfs alleen nog maar pijnlijker. Hoe meer tranen, hoe zwakker. Hoe zwakker, hoe kwetsbaarder. En zo blijft het leven je testen, dag in – dag uit. Tot je hebt bewezen dat je het leven waard bent, maar dan is het ook weer voorbij. Je missie volbracht, je doel bereikt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.